طـلا فیـلم www.Tala-Film.Top
‫و بطری رو هم برگردون سر جاش.
‫حالا یه‌کم قهوه بخور.
‫فقط دوتاشون از خونه بیرون رفتن.
‫اگه می‌خوای بدونی دیشب چیکار کردن، ‫ازشون بپرس.
‫می‌آی یه مشروبی بزنی؟
‫نه، هیچ‌وقت سرِ کار مشروب نمی‌خورم.
‫- خداحافظ. ‫- خدانگهدار.
‫خداحافظ.
‫هفت هزار فرنک.
‫- بجنب، بیا این‌جا. ‫-خیلی خب، چی اون‌جاست؟
‫- درختِ کریسمس. ‫- دنبالمون بیا.
‫خیلی قشنگه...!
‫- می‌شه باهاتون بیام؟ ‫- آره، اگه دوست داری بیا.
‫-تو هم می‌آی پاول؟ ‫- نه، نه.
‫- به این زودی تزئینش کردین؟ ‫- آره قشنگه.
‫بعد‌از‌ظهر به‌خیر.
‫با چراغ‌هایِ نئونی، موسیقی...
‫خیلی امروزی، همون‌جوری که مردم خوششون می‌آد.
‫عالیه!
‫احتمالاً اتاقِ توی هتلش آشفته‌بازار باشه.
‫اما شاید خونه‌ش خیلی تمیز و مرتّب باشه.
‫خب،
‫می‌خوام یه مدّت برم سرِ کار.
‫به‌نظرت روز خوبی برا اسکی کردنه؟
‫تونس اون‌قدرها هم دور نیست، می‌دونی؟
‫صبح‌ها تو هتل صبحونه می‌خوری؟
‫بله.
‫اون قاضیه که اومده خیلی هم بد‌قیافه نبود، مگه نه؟
‫نه.
‫تونس گرمه؟
‫آره.
‫امّا این‌جا خیلی سرده.
‫همیشه یخبندونه.
‫به‌ش عادت می‌کنی.
‫خسته‌یید جنابِ قاضی؟
‫اجازه هست؟
‫این‌جا کشور سرسختیه.
‫برای من عادت کردن به‌ش سخت بود.
‫تو ایتالیایی هستی؟
‫بله قربان، ایتالیایی‌م.
‫اهلِ فلورانس.
‫یه «اسکاچ» خنک برام بیار. ‫(ویسکی اسکاتلندی)
‫بگو ببینم، جدّی به‌نظرت می‌تونی ‫کاری از پیش ببری؟
‫اوه یادم نبود، تو نمی‌تونی چیزی بگی، درسته؟
‫یه نفر با حرفۀ تو باید خیلی ‫احساس تنهایی کنه.
‫به همسرت هم چیزی نمی‌گی، درسته؟
‫بایستی خیلی اعتماد به‌نفس داشته باشی.
‫تا اندازه‌ای.
‫و هیچ‌وقت هم نمی‌ترسی که اشتباه کنی؟
‫شاید.
‫و اگه اشتباه کنی، خیلی موضوع حادّی می‌شه؟
‫آره.
‫چند وقت بود که این دختره پیشِت کار می‌کرد؟
‫دو سال، چطور؟
‫همین‌جوری.
‫شب خوش.
‫شب به‌خیر.
‫شوهره در هنگام وقوع قتل اون‌جا نبوده
‫و فکر کنم توی اون شبِ برفی ‫یه ولگرد هم اون اطراف پرسه می‌زده.
‫سروان، نظر شما چیه؟
‫مادر شوهر اومده بود تا مونیک رو ببینه.
‫می‌خواست بدونه چه اتفاقی افتاده.
‫فکر میکنی چرا به این‌جا اومدم؟
‫اگه در مورد حقوقه، براش یه راهِ حل دارم. ‫من همون‌قدر به‌ت پول می‌دم.
‫همین‌قدر که این‌جا می‌گیری.
‫پاول خیلی ناراحته.
‫جواب بده.
‫این‌جا حالت بهتره؟
‫راهی نیست بتونی با پاول کار کنی؟
‫تنهایی، بهترم.
‫این چیزی نیست که ما با پاول تصمیم گرفتیم.
‫نه، نه هرگز.
‫پس برگرد به مزرعه.
‫مزرعه...چه آینده‌یی!
‫من کشاورز نیستم.
‫وقتشه...
‫اجازه هست؟
‫بله.
‫هنوز اون سرنیزه رو برنگردوندم.
‫باید همه چیز رو بررسی کنم، متوجّهی؟
‫عروسِ زیبایی داری.
‫دوران ما، این‌جوری رفتار نمی‌کردیم.
‫دارم می‌رم تو پنجاه سالگی.
‫وقتی اومدم این‌جا چهل‌و‌سه سالم بود.
‫برای یه آزمایش.
‫و تصمیم گرفتی که ادامه ندی؟
‫مادرم فوت شده.
‫ما درگیرِ جنگ بودیم.
‫من از همه بزرگتر بودم و باید به مزرعه می‌رسیدم.
‫چه حیف.
‫نمی‌دونم.
‫فرانسوا، دخترم، می‌تونست بیشتر یاد بگیره...
‫و بچّه‌ها ؟
‫اوه، نه.
‫اون‌ها هیچ‌وقت از مدرسه خوششون نمی‌اومد.
‫خوشگل بود، مگه نه؟
‫آره.
‫من دیدمش، جنابِ قاضی.
‫وقتی دیدمش، می‌دونستم ‫که برای پیدا کردن مجرم باید وایستم.
‫از این‌که می‌دونم یه نفر، یه جایی
‫آزادی اینو داره که
‫همچین کاری کنه متنفرم.
‫درک می‌کنم.
‫حالا باید برم.
‫دخترم منتظرمه.
‫- خداحافظ جنابِ قاضی. ‫- خداحافظ خانم.
‫آقایِ دین...
‫در مرحله‌یی هستم که می‌ترسم تحتِ تأثیرِ ‫احساسات قرار بگیرم.
‫ناخودآگاه می‌خواستم که مجرم رو ‫به هر قیمتی تو اون مزرعه پبدا کنم.
‫رفتن به اون‌جا وقت کمی گرفت.
‫یه بچه کوچیک داره.
‫همسرش به پول احتیاج داره...
‫بله، یه اتفاق خیلی غیر‌منتظره‌ست.
‫و میزانِ احترامی که برای اون زن قائل بودن، رُز
‫به‌نظر اون‌قدری قوی هست که ‫بتونه بچّه‌هاش رو حمایت کنه.
‫با این‌حال خیلی روراسته،
‫که باعث می‌شه غیر‌ممکن به‌نظر برسه.
‫به‌نظرم زنِ فوق‌العاده‌ییه.
‫برا تفریح جونِ کسی رو نمی‌گیره.
‫این ویژگیِ افرادِ اون بالاست.
‫آقایِ دین، یه نکته اون بالا توجّهم رو جلب کرده
‫پنجره‌ها هیچ کِرکِره‌یی ندارن
‫و شب‌ها هم در‌ها رو باز میذارن ‫برای کسایی که ممکنه گم شده باشن.
‫بله.
‫می‌دونم که تو این منطقه تازه‌واردین ‫و این چیزها غافلگیرتون کرده.
‫دقیقاً به‌خاطر همین فرستادمتون برین «پونتارلی‌یه». ‫(بخشی در فرانسه نزدیکِ مرزِ سوئیس)
‫اون‌ها واقعاً آدم‌هایِ شگفت‌آوری هستن.
‫و با آدم‌هایِ ساکنِ نقاطِ مسطّح خیلی تفاوت دارن...
‫آدم تصوّر می‌کنه که کلمات، اون بالا ‫هنوز معانی خودشون رو حفظ کردن.
‫اما بذارین برگردیم سراغ پرونده‌‌یی که داریم.
‫این مرحله‌ رو من به‌خوبی بلدم،
‫وقتی یه قاضی مثل خود شما
‫به خودش اجازه نمی‌ده که قاطعانه برخورد کنه.
‫هر‌کسی شهود و اعجاز خودش رو داره ‫البته اگه بخواد به اون‌ها گوش بده.
‫گاهی وقت‌ها مردم فراموش می‌کنن ‫که ما هم مثل بقیۀ مردمیم.
‫فکر کنم همسرتون منتظرتون باشه.
‫ممنونم، آقای دین.
‫و حالا؟
‫دوباره داری میری؟
‫آره.
‫برای ناهار می‌برمت.
‫پاول.
‫بیا این‌جا.
‫امروز باید دیوار پشتِ انبار رو بسازیم.
‫صبور باش.
‫یه روزی به شهر می‌ری.
‫وسایل رو بده به من.
طـلا فیـلم www.Tala-Film.Top
‫این‌جا همیشه این‌قدر سرده؟
‫آره، پنج یا شش ماه در سال.
‫می‌دونستم.
‫- صبح بخیر خانم. ‫- صبح بخیر قربان.
‫- والدینت این‌جان؟ ‫- بله، توی انبارن.
‫ممنونم.
‫با پدر شوهرتون کار داشتم.
‫اون‌جاست.
‫ممنونم.
‫پدرت کجاست؟
‫می‌خواستین منو ببینین؟
‫زنجیر چرخم پاره شده.
‫سلامتی.
‫می‌دونین، آدم‌های این‌جا خیلی خونگرم‌تر به‌نظر می‌رسن.
‫شاید چون توی شهر همبستگی کمتری هست.
‫قوی‌ترین‌ها برنده می‌شن.
‫متوجّهین؟
‫این به آدم‌های داخل شهر اشاره می‌کنه.
‫مختصر بگم، توی این پرونده ‫مدت زیادی طول کشید تا اون مرد اعتراف کنه.
‫نزدیکِ هشت ماه.
‫اون راز رو تو قلبش نگه‌داشت.
‫نه، نه بیشتر از بقیه.
‫همۀ بچّه‌ها متفاوتن.
‫و ازت ممنونم.
‫جدّی فکر می‌کنی بتونی ‫این‌جا چیزی پیدا کنی؟
‫مردهای شهرهای بزرگ عجیبن.
‫می‌خواستم برم مونیک رو ببینم.
‫و چرا می‌ترسی؟ تو دزدی کردی.
‫تو بهم هیچ پولی نمی‌دی. ‫من کشاورز نیستم.
‫مگه من جلوی رفتنِ تو به شهر
‫و کار کردنت رو گرفتم؟
‫تو کارخونه؟
‫عجب احمقی هستی!
‫تو که اون رو نکشتی؟
‫نه.
‫کس دیگه‌یی هم در مورد پول می‌دونه؟
‫نه.
‫تو به شهر می‌ری، ولی زیاد دووم نمی‌آری.
‫- می‌رم قهوه درست کنم، تو هم می‌خوای؟ ‫- بله، لطفاً.
‫سردته ؟
‫آره، یه‌کم.
‫این قسمت از خونه رو گرم نمی‌کنیم.
‫ما عادت داریم.
‫تو «بریج» بازی نمیکنی، نه؟ ‫(نوعی بازی ورق)
‫نه من «سولیتِر» بازی می‌کنم. ‫(بازی ورقِ یک‌نفره)
‫- بلد نیستم. ‫- شکر؟
‫نه، ممنون.
‫این یه دست ورقِ مصوّره.
‫بله.
‫...که توی مزرعه بیشتر خوش می‌گذره
‫تا توی شهر.
‫این رو باور داری؟
‫نیم‌قرن پیش.
‫می‌دونی چیکار کردن؟
‫کی‌ها؟
‫بچّه‌ها.
‫نه.
‫رفتن پیش ورلیوت تا بپرسن
‫اگه یه روزی زمین‌های بالا ‫رو بفروشن چقدر گیرشون می‌آد.
‫و تو؟ تو از کجا می‌دونی؟
‫چرا اون به مدرسه نامه زد؟
‫خوشحالی ؟
‫آره.
‫کسی این‌جاست؟
‫به غیر از پدربزرگم همه رفتن به شهر.
‫و تو تنها حوصله‌ت سر نمی‌ره؟
‫نه من از خوندن لذت می‌برم ‫و اسباب‌بازی هام رو هم دارم.
‫دنبال کریستوفر می‌گردم.
‫بابت اون شب ممنون.
‫این رو برای این بچّه آوردم.
‫ممنون.
‫می‌ذارمش این‌جا.
‫تو برای گذروندن وقتت ساعت تعمیر می‌کنی؟
‫بله.
‫اجاره نامه شما چیز مهمّی رو نشون می‌ده.
‫سالانه سی هزار لیتر شیر تولید می‌شه.
‫نصفش تولید ماست.
‫این....
‫چیزی حدودِ بیست هزار فرانک ‫یا کمی کمتر در سال.
‫و شما با ماهانه کمتر از دو هزار فرنک ‫زندگی می‌کنید؟
‫درسته.
‫و من باید سه خانواده رو تأمین کنم. ‫پاول، لوئیس، همسرم و خودم.
‫این که چیز زیادی نیست.
‫نه، پول زیادی نیست.
‫من اون زن رو نکشتم، جنابِ قاضی.
‫من هیچ‌وقت کسی رو نکشتم.
‫خب، شاید توی جنگ. ‫خودتون می‌دونید جنگ چطوره.
‫همسرتون
‫به‌شدّت شما رو تحسین می‌کنه.
‫همسرم اغراق می‌کنه جناب قاضی.
‫بله، اغراق می‌کنه.
‫اما حرفم رو باور کن اون یه زن فوق‌العاده است.
‫اون سرشار...
‫از انرژی
‫و شخصیته.
‫ای‌کاش همه مثل اون بودن.
‫پدربزرگ کجاست؟
‫بعد‌از‌ظهر به‌خیر جنابِ قاضی.
‫بعد‌از‌ظهر به‌خیر اومدم تا
‫بابتِ خوشامد گویی گرم اون شب ‫ازتون تشکر کنم.
‫آقای قاضی این رو آوردن.
‫ما کاری که تونستیم رو کردیم، ممنون.
‫خیلی خب، دیگه باید برم خدانگه‌دار.
‫خداحافظ.
‫اون برای این این‌جا نیومد.
‫به‌ت چی گفت؟
‫کلمه به کلمه.
‫اوه لارچر، تویی.
‫بیا دنبالم.
‫فکر کنم این‌بار زیادی تند رفتی.
‫بیست‌و‌سه ساعت شده.
‫یه‌کم مست از مزرعه رنویر خارج شدی.
‫از این‌جا می‌تونستی ماشین رو ببینی.
‫چراغ‌های جلویِ ماشین... ‫باتریِ ماشین هنوز خاموش نشده بودن.
‫کلّی برف باریده بود.
‫خدانگه‌دار قربان.
‫ماشین.
‫ماشین رو دیدم.
‫از کدوم ماشین حرف می‌زنی؟
‫همون که توی مزرعه بود. ‫شب قتل جلوی هتل بود.
‫ماشین رُز؟
‫آره، آره. ون. ‫یه مرد جوون راننده‌ش بود.
‫همسر مونیک؟
‫نه یه پسر بلوند و هیکلی.
‫لوئیس.
‫من به‌ت زنگ نزدم.
‫بیا داخل.
‫می‌بخشید.
‫متأسفم.
‫نمی‌تونم چیزی به‌ت بگم.
‫خداحافظ.
‫روز به‌خیر قربان.
‫فقط می‌خوام صحنه جرم رو ‫یه بار دیگه بررسی کنم.
‫بیا.
‫یه‌کم بخور.
‫ممنون.
‫تو کتکش زدی، من چیزی که می‌دونم ‫رو می‌گم، اما تو کتکش زدی.
‫موضوع خیلی جدّیه.
‫لوئیس در مورد محل حضورش دروغ گفت.
‫شب قتل خونۀ دوستش نبوده.
‫اون تو پونتارلی‌یه بوده.
‫نمی‌دونیم اون‌جا چیکار می‌کرده.
‫به ما نمی‌گه.
‫جنابِ قاضی، می‌شه باهاش صحبت کنم؟
‫لوئیس.
‫بهتره حقیقت رو بگی.
‫می‌تونی باهاش صحبت کنی.
‫دوباره داری دروغ میگی، لوئیس؟
‫به چشمام نگاه کن.
‫اون شب کجا بودی؟
‫نمی‌تونم به‌ت بگم.
‫هیچ چیزی رو.
‫جدّی.
‫به‌جز این‌که قتلِ اون زن کار اون نبوده.
‫خب پس، فردا تو هم با لوسیل می‌ری.
‫خیلی خب مامان.
‫آره.
‫این اوضاع چقدر ادامه داشت؟
‫یک سال و نیم.
‫بله.
‫تقصیر توئه.
‫تو مجبورم کردی با لوسیل ازدواج کنم.
‫اگه لوسیل رو نمی‌خواستی ‫نباید باهاش ازدواج می‌کردی.
‫اما اون الان مال توئه، به‌ت دو تا بچّه داده ‫و حمایتت کرده.
‫تقصیر من نیست که تو ‫نمی‌دونی چی می‌خوای.
‫ما تصمیم گرفتیم بریم به شهر.
‫حقیقت نداره، تو در مورد این‌که یه هفته به ‫سوئیس بری صحبت کردی.
‫فوری به قتل همسر یه جراح فرانسوی ‫اعتراف کرد.
‫آن‌ها به ترتیب ۱۷ و ۱۹ ساله‌اند.
‫جنایتِ فجیع
‫و بدونِ دلیلی‌ست.
‫به این دلیل ‌که دزدی انگیزه‌ای برای جنایت نبوده.
‫من به مدّت دو روز زندانی شده بودم.
‫ایوت ده اکتبر آزاد شد.
‫این عکس توی روزنامه ‫شما و دو ژاندارم نیستید؟
‫اونا دوم نوامبر...در دیژون ملاقات کردن.
‫یه سیب به‌م بده، لطفاً.
‫بله، من و مادرت هر دو می‌دونیم باید چیکار کنیم.
‫لوئیس.
‫و حالا من چیکار کنم؟
‫دقیقاً چی می‌خوای؟
‫به من ربطی نداره.
‫ممنونم.
‫به امید دیدار، رُز.
طـلا فیـلم www.Tala-Film.Top