طـلا فیـلم www.Tala-Film.Top
یه نظریه‌ای هست.
می‌گن اگه دنیا بی‌نهایت باشه و زمان هم همین‌طور،
- بابا نوئل؟
- بابا نوئل فقط کادو میاره.
آرزویی برآورده نمی‌کنه.
- شیطونه که آرزو برآورده می‌کنه.
- زک، شیطون خیلی قبل‌تر از فرهنگ آمریکاییه.
آرزو برآورده نمی‌کنه، معامله می‌کنه.
- باشه، بی‌خیال شدم.
اینجا چی داریم؟ - هیچی، کسی نیست.
- ببخشید؟
- یه نفر هست تو آمریکا که آرزو برآورده می‌کنه.
تولدت مبارک نیل، اوه عزیزم.
راستشو بگو.
از این که امشب تنها می‌ذارمت ناراحت نیستی؟
- نه، نه نه نه.
یعنی باحال نیست که بخوای
به خاطر یه کنسرت مسخره، تست روانی‌تو خراب کنی؟
- نه نه، باید تا ناهار صبر کنی.
قانون خانوادگیه.
ولی اینو می‌تونی باز کنی، پست معمولیتو دزدیدم!
- نامه‌ی واقعیت‌سازه.
یعنی بورسیه‌ی هنری تمومه برام.
- خب حداقل بازش کن ببین چی نوشته.
- از وزنش می‌فهمم که جواب منفیه.
- جنست اشتباهه، رنگ پوستت اشتباهه،
و خانوادت هم پولداره، متاسفم.
- فقط خواهش می‌کنم هیچی به بابام نگو.
- تو خیلی عجیبی. - چی؟
- خب معمولا گریپ‌فروت رو نصف می‌کنن
و با قاشق می‌خورن
نه اینکه پوست بکنن و مثل پرتقال بخورنش.
اوه ببین. خودشـه.
دوباره.
باید حسودی کنم الان؟
- اگه واقعی بود، شاید.
بازم دیشب خوابشو دیدم.
توی زندان بود، حتما یه معنی‌ای داره.
- بهت می‌گم یعنی چی، یه‌بار یه جایی دیدیش،
یه تأثیر ناخودآگاه گذاشته روت،
اون تأثیر تو خوابت برگشته، بعد کشیدیش،
که تأثیرش رو بیشتر کرده.
می‌خوابی، می‌کشی، می‌کشی، می‌خوابی،
الان دیگه افتادی تو یه چرخه‌ی لعنتی.
پس دیگه نکشش، تموم میشه.
- مرسی یونگ عزیز!
ولی راستش، من از کشیدنش لذت می‌برم.
ولی، سالی، اصلاً خوب هستم تو این کار؟
چون امروز آخرین مهلت مسابقه‌ی کنراده.
به نظرت اصلاً چیزی بفرستم یا نه؟
- از من نپرس نیل.
نمی‌خوام قضاوتت کنم.
ولی می‌دونم که فقط چون از یه کاری خوشت میاد،
لزومن دلیل نمی‌شه
بخوای ازش شغل بسازی.
بگیر، نگران نباش.
- همون‌طور که گفتم، همه‌چی از تولد ۲۲ سالگیم شروع شد.
دقیقاً اینجا.
سر ناهار سنتی تولدم.
مثل همیشه بابام رستورانو انتخاب کرده بود.
و بقیه هم که همیشه هستن، بودن.
سالی، که حتی ممکنه مامان‌بابام
بیشتر از من دوسش داشته باشن!
- خب خب، آرزوت چی بود آخرش؟
فقط مصاحبه‌ رو ماه بعد برو، ۱۵ اکتبر،
و کارت حله.
اوه، باحاله.
رنگ مورد علاقه‌م هم هست، مرسی.
مرسی. - قابلی نداشت.
- بهترینو گذاشتم آخر.
- هی، نازک‌ترین پیتزای سنت‌لوئیس!
- خوبی نیلو؟ مشکلی نیست؟
- آره آره، فقط...
- خشت.
- گیشنیز.
- پیک.
- دل.
- گیشنیز.
- پیک.
- دل.
- خشت.
- گیشنیز. دل.
- پیک. خشت.
- گیشنیز. پیک.
- دل.
- گیشنیز.
- پیک. دل.
ولی تعداد کمی این کارو می‌کنن.
- دلای سیاه، پیکای قرمز؟
راحت‌تره از یه جای معروف بری یه جای معروف دیگه،
ولی اون جاهایی که وسط راه‌ن، خارج از بزرگراه...
با اینکه هستن،
اکثر مردم همین‌طوری از کنارشون رد می‌شن.
- ببین، من هیچ‌وقت سوار اون خراب‌شده نمی‌شم، هیچ‌وقت.
اینکه همه‌چیو ول کنی و بری،
بدون اینکه بدونی داری کجا میری.
باورم نمی‌شه تو این کارو بکنی نیل.
اینکه دوستاتو ول کنی، خانوادتو، خب واسه چی آخه؟
هی، نیل، با توأم. چی شده؟
- سالی، سرنوشتمه.
نگفت ۱۵ اکتبر؟ مطمئنی؟
- معلومه که نه.
- تو رستوران، وقتی نشونت دادم،
همینو نگفته بود؟
- چرا اینقدر بزرگش می‌کنی آخه؟
- چون ذهنمو درگیر کرده، واسه همینه.
- تو فقط داری اضطرابتو
از تصمیمی که گرفتی، منتقل می‌کنی، کاملاً طبیعیه.
اشکالی نداره. تو عالی می‌شی.
چون خودت همینی هستی که باید باشی.
ببین، یه نفس عمیق بکش، آروم باش.
- سالی، گوش کن به من.
احتمالش چقدره؟
که از بین اون همه کوکی تو آشپزخونه،
دقیقاً همون یکی بیاد رو بشقاب،
بیاد سر میز ما، بعدم من انتخابش کنم؟
- کاغذش خالی بود نیل.
فال هیچی نگفته بود. خودت چیزایی توش دیدی.
- وای خدای من...
خیلی احمقانه‌ست، نه؟ - شاید معنی‌ای داشته باشه.
آدمای با پرتفوی بزرگ.
- خب سلام، مسیرت با من یکیه؟
- اگه به سمت غرب میری.
- خب، پس مسیر منم همونه.
ببین، چرا نمی‌ری عقب بشینی،
چون این یارو حتماً دلش می‌خواد یه نگاه درست و حسابی به من بندازه،
و اگه من جلو باشم، بهتر می‌بینه.
اگه تو عقب باشی، تو هم بهتر می‌بینی.
من لورام.
- من نیلم.
و اون آقای گرانته.
خب لورا، کجا داری میری؟
- من؟
دارم می‌رم...
دنبال سکس کامل بگردم.
- واو، مقصد جالبیه.
- تا حالا اونجا بودی؟
- نمی‌تونم بگم که بودم. - منم نه.
ولی تا حالا که سفرش هیجان‌انگیز بوده.
- فقط اینکه از کجا می‌فهمی رسیدی؟
- آره، اون مشکله، واقعاً شده وسواسم.
ولی تو لازم نیست اینا رو بشنوی.
- نه نه، اتفاقاً...
چرا، چرا که نه.
- بار اولش، خیلی بد بود.
با خودم فکر کردم: یعنی اینه؟
یعنی همه‌ی اون آهنگا راجع به این بودن؟
یعنی، واقعاً فقط باد تو غبغب بوده.
دفعه‌ی دوم یه کم بهتر بود.
دفعه‌ی سوم، اون واقعاً داغ بود.
دفعه‌ی چهارم، به خوبی سوم نبود.
ولی وقتی این‌قدر این کارو کردی که همه‌ی تجربه‌ها رو با هم مقایسه کنی،
دیگه آدمو دیوونه می‌کنه.
می‌دونی، اگه بهترینش همین دور و بر باشه چی؟
می‌دونی، اون «بی‌نقصه» چقدر می‌تونه بهتر باشه؟
پس این شد مأموریت من.
بعضی وقتا دلم می‌خواست برم صومعه.
ولی خب، وسواس من، می‌شه فرصت تو.
پس تویی، پسر خوشگل...
می‌خوای از یه دختری که نمی‌تونه نه بگه، استفاده کنی؟
- تا حالا هیچ پسری ردت کرده؟
- مگر اینکه گی بوده باشه.
- خب، من چندمی می‌شم؟
- دو هزار و چهارصد و شصت و یکمی.
ولی یه حس خیلی خیلی خوب در مورد تو دارم،
یه چیز خیلی خیلی خاصی هست تو وجودت.
- فکر کنم باید بی‌خیال بشم، لورا.
- چی؟ بی‌خیال می‌شی؟
مگه می‌شه؟ پسرا که رد نمی‌کنن!
ببین من کاملاً سالمم، هیچ بیماری‌ای ندارم،
اگه نگران اونایی.
کاندوم هم دارم، بهترین نوع‌هاشو.
بیا دیگه نیل، بیا کارو تموم کن.
- خب خب خب، وایسا وایسا وایسا وایسا!
من انجامش نمی‌دم. تمام.
- یعنی چی که نمی‌دی؟ مرد نیستی تو مگه؟
با یه زن واقعی روبه‌رو شدی، زود وا دادی؟
می‌ترسی کم بیاری، هان؟
- خب، هیچ‌وقت نمی‌فهمی، نه؟
چون اگه من این کارو نکنم...
نه شماره ۲۰۰۰ و خرده‌ای می‌شم،
نه، من می‌شم شماره یک.
اون یه نفره.
کسی که تا آخر عمرت یادت می‌مونه.
شب‌ها بیدار می‌مونی، فکر می‌کنی، با خودت می‌گی:
نکنه اون همونی بود که باید می‌بود؟
و جوابش آره‌ست. من همون سکس ایده‌آلم.
اون کسی که هیچ‌وقت نداشتی.
از هر نظر بی‌نقص.
- بسه دیگه، تمومش کن...
- یه چیز عرفانیه، باوره کن!
من هیچ‌وقت تو هیچ‌چیزی بی‌نقص نبودم.
- خب، ذهنمو که گاییدی.
یه سکس روانی، و افتضاح بود.
- ولی واسه من که خوب بود.
- تو چی آقا؟
فکر کنم تو واقعاً مردی.
مردی که لیاقت داشته باشه تو دفتر من ثبت شه؟
- اوه قطعاً! اسم منو هم بنویس.
ولی بعضی وقتا یه مشکلی دارم، می‌دونی...
سخت هیجان‌زده می‌شم.
- خیلی خب آقا، بذار من هوای کوچولوتو داشته باشم!
- حالا این یه موزه‌ست که واقعاً خوشت میاد.
موزه‌ی کلاه‌برداری هنری؟
چی هست؟ یه مشت نقاشی قلابی؟
- یه سر به رنبرگ بزن، ببینش.
خیلی به فکر فرو می‌برتت، خیلی جالبه، واقعاً.
- تا دنور ۴۵۰ مایله.
یه‌چهارم باک بنزین داریم، پولم نداریم.
- خب، وقتی کلمب راه افتاد،
نمی‌دونست اصلاً بادی خواهد بود یا نه.
- وایسا!
کمک، لطفاً وایسا، وایسا!
- ای بابا خانم، چی کار می‌کنی--؟
طـلا فیـلم www.Tala-Film.Top
- خب...
اولین باره‌تونه؟
آگاه هستین که «یوفوریا» اون تو پخش می‌شه؟
این ماده خطرناکه، اعتیادآوره،
و به‌شدت توصیه می‌شه که ازش استفاده نکنین؟
- خب، مگه می‌شه نشنیده باشیم؟
- بفرمایید.
- اینو لازم داری.
- نه، مرسی.
- احمق نباش.
این، این خودش جوابه.
جوابِ همه‌چیزه.
و تو واقعاً بهش نیاز داری، بیا دیگه...
- سوزان!
سوزان، اینجاست، پیداش کردم!
- فیلیپ!
خدای من، پیدات کردیم.
- مامان! - خواهش می‌کنم، بریم خونه.
- آروم باش مامان، من خونه‌م.
ببین، اینجا رو نگاه کن، اینجا خوشحال‌ترین جای زمینه.
- نمی‌تونی اینجا بمونی، باید برگردی خونه.
- ولی مامان!
این کیه دیگه؟
دوست‌پسر جدید خوش‌هیکلت؟
خوب انتخاب کردی.
- تو باید بری مدرسه. - گور بابای مدرسه.
من «یوفوریا» دارم.
بیا مامان، یه کم امتحان کن، عالیه.
- فیلیپ. نمی‌تونی اینجا بمونی.
- من اینجا قانوناً بالغ محسوب می‌شم.
می‌تونم هر کاری بخوام بکنم.
من یوفوریا می‌خوام.
- ماشینمو دزدیدی.
- تو پارکینگ توقیف شده‌ست، بگیرش.
من که نمی‌خوامش، نابودش کن.
نه، خودت منو ببر اونجا.
- برو گمشو. ولم کن!
- هی، چته تو مگه؟
- فیلیپ، فیلیپ! - هی، اینجا چه خبره؟
- هی، تمومش کنین دیگه. - فیلیپ بیا خونه.
- بسه دیگه. - فیلیپ! فیلیپ!
خواهش می‌کنم بیا خونه.
نه نه، مشکلی نیست...
- حالا باید چیکار کنم؟
- یه آگهی‌هست که اصلاً نمی‌فهممش.
الان گرم‌تر چیه؟ هوا؟ آب؟ دختره؟
عجب چیز خفنیه.
رو بسته نوشته سرطان میاره، واقعاً هم میاره.
دقیقا همون چیزی رو بگو که منظورتِ، همون منظورت رو بگو.
شاید دینامیت قلابی بوده یا چاشنیش خراب بوده.
- آقای جیمز مرحوم خیلی بهش افتخار می‌کرد.
دگا.
این خواسته‌ی مرحوم شوهرم بود،
- خب، شنیدی دیگه، از زبون کارشناس‌ها.
هیچ استعدادی نداری اصلاً.
- تا حالا هیچ‌وقت انقدر احساس افتخار نکرده بودم!
- خواسته‌ی شوهر مرحومم این بود
که شاهکارهاش دست کسایی باشه
که واقعاً ازشون لذت ببرن.
نه کلکسیون‌دارهای دنبال مدرک.
واسه همین این نمایش راه افتاد.
ولی می‌دونی، تو این هشت سال
حتی یه نقاشی هم نفروختم.
- چرا نمی‌بریشون بدی به یه موزه هنری؟
- بعد از مرگم، نسخه‌های کپی‌شده‌شون اهدا می‌شن.
- کپی‌هاشون؟
موزه‌ی کلاه‌برداری هنری.
بزرگ‌ترین موزه‌ی هنری دنیا.
که خودشو زده به شکل یه جای تفریحی بی‌ارزش واسه توریست‌ها.
- هی هی من ازت شکایت می‌کنم والری، نه نه!
خب، می‌تونم برات یه جلسه بذارم دوشنبه، اول اکتبر.
تو این مدت...
باید چند تا شاهد بیاریم، که درباره شخصیتت شهادت بدن.
مثلاً خانواده‌ت، دوستات.
تا بتونی واسه برنامه‌ی کاریابی واجد شرایط بشی.
اینطوری هزینه‌ها کمتر می‌شه.
- اوه، خیلی خوشحال شدم از آشنایی، نیل لعنتی.
رفیق، اینجا اونقد خراب بودم، مدت زیادیه...
می‌خوام لباس‌های لعنتیمو پس بدین همونا که ازم گرفتن، حرومزاده‌ها.
دیگه نباید این لباسای زشتو بپوشم لعنتی.
همیشه پسرا خیلی عجله دارن که ازم امتیاز بگیرن،
می‌گن، نه نه،
لین، نه، حرف زدنت خیلی جذابه.
آره، خاصه، تازه‌ست، مثل یه نسیم تازه‌ست، آره.
آره، نسیمی از فاضلاب، بیشتر شبیه اون بود.
خب، چند نفر بهت گفتن که حرف زدنت ارزون و سطحیه؟
- تو اولین نفری.
می‌دونی، خیلی خوشگل‌تری از اون چیزی که فکر می‌کردم.
- منم همینطور.
صبر کن ببینم، یعنی منتظرم بودی؟
- خب معلومه...
همیشه داستانا همینجوری‌ن.
شاهزاده خوش‌تیپ میاد پرنسسو از زندون نجات می‌ده.
اون پیاما واسه همین بودن.
- کدوم پیاما؟
- بیلبوردها.
راستی، فامیلیم لیندنه.
می‌بینی؟ اونقدرام کامل نیستم.
- آره آره، خب الان خیلی حالم بهتره.
- منم همینطور.
قسمت خوش و خرم تا آخر عمر.
توپ پیشگویی، به نظرت برم دنور؟
- جدی می‌گی؟
- آره، کاملاً جدی‌ام.
- یعنی اصلاً نخوابیدی؟
- نه، نتونستم بخوابم.
ذهنم درگیر منظره‌ها بود.
- عاشقشم.
- فقط از سر تعارف نمی‌گی؟
- نه.
روح داره، احساس داره...
وای، منم با خودت ببر.
- پس اون نامه چی می‌شه؟
- بی‌خیالش، من فقط می‌خوام با تو بیام.
- توپ پیشگویی، به نظرت لین رو هم با خودم ببرم دنور؟
فکر بدیه.
یعنی چون خطرناکه؟
قاتله... یعنی ربطی به اون قاتله داره؟
- برام مهم نیست خطرناکه یا این چرت‌وپرت چی می‌گه،
بازم می‌خوام باهات بیام.
- نه لین،
اگه بیای دیوونه‌م می‌کنی.
نمی‌خوام ریسک کنم از دستت بدم،
تازه پیدات کردم.
- اگه من تو رو از دست بدم چی؟
- لین نمی‌تونی بیای.
توپ هیچ‌وقت اشتباه نمی‌کنه، برمی‌گردم، قول می‌دم.
توپ پیشگویی، من برمی‌گردم سراغش، مگه نه؟
- آره.
تو برمی‌گردی سراغ من.
الو؟
رابین فیلدز؟
- داداشم واقعاً بااستعداده.
- اوه، اون حالش خوب می‌شه.
خیلی خوب.
آیندۀ درخشانی جلوشه.
هر دوتاشون همینطور.
راستی، تولدت نزدیکه، درسته؟
- وای، از کجا فهمیدی؟
یادت نره یه آرزو بکنی.
طـلا فیـلم www.Tala-Film.Top